Voorbij het fotorealisme

Pas sinds 2019 ben ik terug aan het schilderen waarvan ongeveer een 3 jaar met olieverf. Aangezien ik er nog nooit mee gewerkt had volgde ik lessen in verschillende vrije academies. De olieverf wou ik leren beheersen omdat je er gemakkelijk nat-in-nat mee naar een fotorealistisch resultaat kon gaan… Beheerster dan met aquarel en zeker makkelijker dan met acryl. Iets wat in mijn eerste schilderijen sowieso de bedoeling was. ‘Unfinished Business’ maakte ik voor een open call rond ‘Het Hanengevecht’ van Emiel Claus. Het niet overal kleur op zetten was al ingezet in het werk ‘Fien en Fran’. Door tuinprojecten die nog afgerond moesten worden, was ik vrij laat aan dit doek begonnen. Resultaat: tijdsdruk en stress. Net daardoor begon ik anders naar het werk te kijken. Het was sowieso al een impressionistisch geïnspireerd doek. Het suggestieve van de bietenoogst op de achtergrond vond ik boeiend om zo te laten. Zo hoefde ik mij voornamelijk nog op de fazanten en de voorgrond te concentreren. Zeker die voorgrond was een uitnodiging tot een ruwere techniek.

Een verderzetting op het werken met lossere toets is ‘Walk Walk’. Dit kwam er na een bezoek aan het atelier van Martin Wallaert. De foto had ik al voorbereid in verschillende versies, telkens een verschillende ondergrond. Het ruwere van Martins werk was de inspiratie om hier aan te beginnen. Oorspronkelijk wou ik het met het palletmes proberen maar daar voelde ik mij nog niet klaar voor… De toetsen van kleur wou ik bewust aanwezig laten, zeker in de voeten en benen. Het gras moest dan vooral dynamisch zijn en de aandacht vooral op te voeten vestigen.