Over donker en licht
Licht - en een tikkeltje magie
Vorig jaar was ik op de eerste nationale bijeenkomst van de Commons Hub Brussels.*… Iedereen is zowat aan het landen. Plots sta ik oog in oog met een oudere dame die van de koffietafel komt… De enige Waalse deelneemster. Ook een kunstenares.. In het Engels sprak ze mij aan. Iets in de aard van: ‘brengen van licht‘ en kunstenaar. Ik vroeg haar: “How, did you know I’m into art?”… Ze wijst naar mijn naamsticker: “It’s in your name: Be… art”… Toch…
Eerder kreeg ik al opmerkingen dat mijn werk ‘braaf’ is. Enkele jaren voordien, op een business-retreat ontmoette ik coach Hannah. Zij omschreef mijn werk als intimistisch en licht. Ook beschreef ze in één van de gezamenlijke deelcirkels het moment dat ik de de kamer binnen kwam. Ze vond dat ik licht uitstraalde. Zo voelde ik het anders niet. Ik was op zoek naar rust, natuur, verbinding met gelijkgezinden en gemeenschapszin… en wat ondersteuning en feedback. Bij het benoemen van het afscheid ben ik in tranen uitgebroken… Terug naar de ‘gewone’ wereld. Iemand uit de cirkel benoemde het als eenzaamheid. Met een zwaar hart maar dankbaar om hierin gezien te zijn vertrok ik terug naar huis.
Geen licht zonder donker
Een grappige anekdote: mijn schilderleraar vindt dat ik te weinig donker durf gaan… Dat zal wel geen toeval zijn?
Dat mijn werk is wat het is, ligt ongetwijfeld aan de nood om te ontsnappen aan het donker. Aan de verbittering. Kwaadheid en verdriet over alles dat niet geweest is. Daar meer over delen doe ik misschien eens in een ander artikel. Laat mij het er hier bij houden dat ik ’t gevoel had dat mijn leven eerder kromp dan groeide en bloeide. Ondertussen zie ik wel welke dynamieken daaraan ten grondslag liggen. Een laag zelfbeeld, veel zelftwijfel, te accomoderend en snel in de achtergrond verdwijnen in groepsdynamieken.. Een van de grootste belemmeringen was sociale angstigheid, in het bijzonder de angst om uit te reiken en kwetsbaar op te stellen..
Op dit punt - Wat doet schilderen en kunstenaarschap met mij?
Eén aspect is dus dat het voor mij therapeutisch werkt.. Kunst gaat voor mij om genezing, Het zette mij terug op de kaart in mijn omgeving en opende nieuwe deuren. Van onzichtbaar naar zichtbaar… Stap per stap.
Achteraf communiceren over mijn werken is ook een aanleiding tot zelfreflectie en een beter zelfkennis. Het gestructureerd moeten brengen maakt dat er ook iets tastbaars over blijft dat kan gedeeld worden. Ik had het idee dat ik ‘zomaar’ en ‘gratuit’ werken maakte. Vanaf de Stories-trilogie werd mij duidelijk dat dit mijn wondthema’s waren die ook bij psychologen aan bod kwamen… Een soort gemis of melancholie over zaken die in mijn leven niet evident waren, respectievelijk: gehoord worden en sereniteit in een significante vriendschap, gemist vaderschap en emotionele nabijheid.
Stories trilogie
Echter, ook in A Young Lad’s Song zat al duidelijk een thema van verdriet, gemis en verzet tegen depressie. Dit gaat over het terug aanknopen met meer levenslust, ondanks de barre omstandigheden van de Covid lockdown. Ook de andere kernwerken uit de expo ‘Connecting’ begeven zich in die innerlijke wereld:
– ‘Blessings‘ gaat over sensualiteit, fertiliteit en weldaad.
– ‘Compagnie Cordial‘ beroert de thema’s spontaniteit, enthousiasme en tactiliteit. Terug sublimaties van een gemis en een droom voor een warmere toekomst.
– ‘Lemon Tree’ gaat dan net over de pijnlijke kant, de schaduwkant. Het punt waar het bergaf ging.
Het goede nieuws: ik ben er helemaal klaar mee. Als er één werk is dat ik met veel plezier los laat, dan is het dit wel… ‘Turning the sourness into gold‘. Kopen? 😉😉☺️🙃
Knooppunt
In mijn laatste werk ‘Sunshine Reggae‘ zie ik nu ook de persoonlijke, sociale thema’s van de reeks ‘Connecting’ samen komen met de lijn van professionele worstelingen en onzekerheden in ‘Unfinished Business‘ en ‘Walk Walk‘. Dit werk gaat over geloof en vertrouwen. Het onderzoekt de balans vinden tussen autonomie, je eigen dans dragen versus uitreiken en kwetsbaarheid. Hulp durven en mogen vragen en die krijgen ook… In de gepaste vorm. Voelen dat mensen jou willen zien groeien, oprecht benieuwd zijn naar wat je doet. Delen in kennis. En ook al is het ook haar job, dat stukje integratie is voor mij juist enorm waardevol. Ik ben Baukis en fotograaf Kurt dan ook heel erg dankbaar voor hun instemming voor het schilderij. Ik hou er met veel plezier leuke herinneringen van leuke gesprekjes en een persoonlijke rondleiding in het Mudel aan over. Merci Baukis! 
En die crash na de crush? Euhm… tjah, die zat er wellicht aan te komen☺️… Toeval dat er zoveel blauw in zit? Maar misschien net wat ik nodig had om door een laag verdriet te gaan en mij meer te durven open stellen. Metaforisch gezien haalt het schilderij mij hopelijk definitief van mijn ‘onbewoond eiland’. Die laatste 2 woorden waren de hare, zelf had ik het (nog) zo niet gezien.
Klaar voor de toekomst
Toeval of niet, op de de eerstvolgend tentoonstelling ‘Exploring the Soul’ verken ik samen met drie mannelijke collega’s de dieptes van de ziel. De lagen van de moeilijke uit te spreken stukken. De verhalen van door soms zeer existentiële of levensbedreigend donkere ervaringen en de zoektocht naar licht. Het delen van licht, overlevingsdrang en levenslust…. Het wordt ongetwijfeld een kanjer van een tentoonstelling! Ik kijk er alvast enorm naar uit! Iedereen welkom 🫶
En daarna?
Wel, zoals de Triffids zingen: ‘It’s a Wide Open Road’
De modder van het verleden mag gaan liggen. Het hoeft niet meer per se over mij of een verwerkingsproces te gaan. ‘Down To The Waterline‘ vond ik bijzonder leuk om te maken. Ook stylistisch-technisch vond ik het een leuke ontdekking. Doeken staan klaar opgespannen voor een volgende project in 2027. Ditmaal gefocust op één thema: ‘Offline‘. Het speelse en bewuste aanwezigheid in het moment.
Wellicht ga ik daarnaast ook nog met het thema van psychisch lijden aan de slag in een ruimere context en samenwerkingen in zijprojecten.
Maar eerst… Afspraak op ‘Exploring the Soul’ 😉