Bart Standaert
Creatie raakt de kern van het zijn
Als kind was ik graag aan het tekenen. Ik herinner mij nog tekeningen van een leeuw… en een andere van een waterval die we ooit zagen in Congo met de nijlpaarden in het water. Ik herinner mij nog de vorm van de neus… Of was dat een andere tekening? Soit, de spectaculaire natuur die we daar zagen had blijkbaar zijn indruk gemaakt. Niet verwonderlijk dat mijn allereerste ‘echte’ werk in olieverf een vogel was. Het effectief allereerste schilderij in olieverf was een kleintje van een Fuut tussen ganzen in mistig avondlicht… Ik beschouwde het als een oefenschilderijtje 
Helaas, heb ik het nooit gaan ophalen en heb ik er geen betere foto van…
Fast forward naar mijn middelbare studies… Handel, want ik was niet de snelste of de meest wiskundige van de bende. Biologie en de meeste wetenschappelijke vakken vond ik nog boeiend. Plastische opvoeding, turnen en Nederlands met de dramaklassen ook. De rest… jah. Allez, omdat het moet…
Evaluatie na 3 jaar: ik mocht verder doen, maar als ik iets anders vond dat mij meer interesseerde raadden ze toch aan om dàt te doen. ‘Met kunst kan je geen geld verdienen’, dus het werd Grafische Vormgeving aan het Viso te Mariakerke.
In het grafische was vooral het waarnemingsteken één van mijn favoriete vakken. Wie had dat gedacht… 
Dát en informatica. Behalve de lessen hadden we ook iedere week een huiswerk mee. Ik deed het graag, dus: een hele zaterdagnamiddag zitten tekenen of schilderen… daar draaide ik mijn hand niet voor om. Ik was niet de grootste prater in een groep, maar hierin kon ik mij dan wel laten zien. Ik herinner mij nog een bepaald moment in die periode dat mijn vader zei dat ik wel talent heb en daar meer mee moest doen. Hij zou wel zaaltjes zoeken om te exposeren. Zo ver is het helaas niet gekomen… Ongetwijfeld zou hij nu wel trots zijn dat ik mijn teken-materiaal terug van onder het stof gehaald heb.
Over mijn roots gesproken: ook mijn opa schilderde. Hij nam mijn oudste zus en mij ooit mee op een schildexcursie in open lucht.
Rond mijn 17e was ik ook lid geworden van de Jeugdbond voor Natuur en Milieubescherming. Een tijd van veel kampen, nog wat festivals erachter kleven en veel excursies. Vooral de vogelexcursies uiteraard… De interesse voor planten kwam wat later pas.
Het was mijn burgerdienst die mij in aanraking bracht met tuinieren. Een hele wereld van planten ontvouwde zich. Dit inspireerde mij om toch nog hogere studies te doen namelijk Tuin- en Landschapsarchitectuur. Ontwerpen en natuur… de ideale combinatie. Dit bracht mij uiteindelijk tot mijn eerst job waar vooral mijn plantenkennis, kennis van de groensector en informatica van belang was. Zeer boeiende pioniersjaren waar mijn plantenkennis nog exponentieel uitbreidde. Daarna ging het bedrijf over in een spin-off waar de job steeds administratiever werd. Het sluipende begin van een gigantische bore-out. Het gevoel van een one-trick pony op een dood spoor…
BaSta en back to the roots
Na 20 jaar niet geschilderd te hebben startte ik in 2019 met lessen olieverf. Een groot geluk, want dit hielp mij om toch ietwat mijn evenwicht te hervinden in een periode die voor de rest heel bleek geworden was. Het eerste ‘echte’ schilderij, ‘Wren’, was al heel snel verkocht. De hoop op een ander leven was geboren…
Sinds die eerst olieverfcursus in 2019, bleef ik steevast cursussen volgen. Was het geen olieverf, dan was het aquarel of modeltekenen. Ook workshops mandenvlechten volgde ik… Door het schilderen kwamen energie en zelfvertrouwen toch een stuk terug. Nieuwe mensen.., positieve reacties… Ik kon weer ademen. Zeker toen ik een punt zette achter de jarenlange samenwerking in een zwalpend bedrijf. Het was genoeg geweest. BaSta! Het afscheid was onvermijdelijk. Vreugde zou ik daarin niet vinden…
Een nieuwe start, een nieuwe zoektocht
In 2021 startte ik mijn bijberoep. Zowel in tuinontwerp als het schilderen. BaSta…! Een one-trick-pony wil ik nooit meer zijn. De start van een ontdekkingstocht… Zoeken hoe alles te balanceren… Vooral een grote passie hebben voor het schilderen, maar tegelijk in opstartfase zitten. De grote zoektocht naar tijd om te investeren in oefening en opbouw van een portfolio was gestart. Dat versus de spanning rond het financieel plaatje… spannend! En frustrerend! In aanloop van mijn eerste co-exposities heb ik dan ook besloten om het tuinontwerp op een laag pitje te zetten en voluit voor de investering in mijn porfolio te gaan. Er is geen halve manier om ergens aan te beginnen…
Unfinished Business, in de startblokken
Het schilderij ‘Unfinished Business’ reflecteert ook het einde van die periode dat ik Starterslabo volgde, in de zoektocht naar zelfstandigheid. Door de angst rond het financiële en snel startensklaar moeten zijn, was het schilderen terug wat in de marge geschoven. Gelukkig was de basis wel gelegd met de ‘Stories Trilogie’.
Niettemin voelde het traject aan als ‘een doel gemist’… Een soort rouwperiode was ingezet. In deze context werd dit werk gemaakt. De titel spreekt van een onafgewerkte zaak en tegelijk van een vastberadenheid om hiermee door te zetten… Uiteraard, dit is pas het begin (geduld is een schone zaak )… De eerste co-exposities in eigen beheer komen er aan. 3 om mee te starten in 2025. Het repertoire is ingezet. Het proces van ambiëren, onderzoek naar stijlen, technieken, onderwerpen, identiteit is gestart. Het is een proces… Hoe zou het in deze fase al een verworvenheid kunnen zijn? Ambitie? Wat een valkuil. Met geduld en stap per stap verder bouwen. Daarover gaat het schilderij ‘Walk Walk’ dat ik na Unfinished Business startte dan weer… Wat verder volgt zal u kunnen volgen in mijn blog.