No Cars Go

Het derde werk in de trilogie Offline, als vervolg op Sweet Disposition en Down by the Waterline.

Ook dit schilderij is gebaseerd op fotomateriaal van het opruimweekend op een bivakplaats in de Ardennen. Een groep voormalige Chiroleiders komt er samen om de plek klaar te maken voor nieuwe lichtingen kampbezoekers. Er wordt opgeruimd, gesjouwd en gewerkt. Iedereen draagt zijn steentje bij. Ondertussen wordt ook het kampvuur klaargezet. Want samen iets realiseren mag best gezellig zijn.

Waar Sweet Disposition vooral de vrijheid, speelsheid en onbevangenheid van het ontdekken verbeeldt, en Down by the Waterline stilstaat bij veiligheid, rust en verbinding, gaat dit derde werk nadrukkelijker ook over engagement.

Voor mij raakt dat aan de essentie van Offline: vertragen en opnieuw aandacht hebben voor wat werkelijk van waarde is. Niet alleen afstand nemen van de digitale wereld, maar ook opnieuw verbinding maken met de mensen en de omgeving rondom ons. Soms door gewoon samen iets te doen.

Tijdens het schilderen speelde de gedachte Panta Rhei (alles stroomt, alles verandert) in mijn hoofd. In een periode van onzekerheid en onrust bood die gedachte perspectief. Zou ik dit als titel nemen? Wel, om de muzikale lijn verder te zetten werd het toch nog No Cars Go van Arcade Fire.

Uit de tekst:

We know a place where no planes go
…

women and children, let’s go!

old folks, let’s go!

babies needing cribs, let’s go!